Под рок протестовали против войны во Вьетнаме и против войны в Чечне, отстаивали право носить джинсы, длинные волосы и курить марихуану. Так было раньше. Сейчас "марши несогласных" в России и антивоенные манифестации на Западе обходятся без подобного музыкального сопровождения.

У ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 году ў Менску былі выкананыя сьмяротныя прысуды адразу дваццаці тром беларускім пісьменьнікам. Іх памяці, памяці ненапісаных імі літаратурных твораў, памяці іх нявыдадзеных кніг мы прысьвячаем сёньняшнюю гутарку “за круглым сталом”, якая адбываецца ў сямідзесятую гадавіну трагічнай падзеі. У перадачы бяруць удзел супрацоўнік Інстытуту літаратуры Нацыянальнай Акадэміі навук Міхась Тычына, крытык Ганна Кісьліцына і гісторык літаратуры Анатоль Сідарэвіч.

Няўдзячнасьць ідзе й ад карысьлівасьці як выніку савецкай бездуховасьці й матэрыялізму. Вось прыклад. Некаторыя з нас у Амэрыцы выдаткоўвалі час і грошы, каб дапамагчы незнаёмаму суродзічу ў атрыманьні палітычнага прытулку. Дапамога давалася з думкай‑надзеяй, што чалавек далучыцца да свае грамады, будзе нечым карысны ёй. Аказваецца, спадзяваньні былі дарэмнымі. Думаеце, шмат хто з такіх карыстальнікаў дабра патурбаваўся падзякаваць, хоць бы па тэлефоне, за намаганьні й выдаткі? Скончылася судовая справа — скончыўся кантакт. Чалавек зьнік, як у ваду кануў. Зьнікае й ахвота дапамагаць такім.

Первое, что нужно понять в связи с Web 2.0: мы живем в мире Интернета. Я скажу, и надеюсь, это не вызовет полемики – она была бы бесполезна – но мы сейчас переживаем третью промышленную революцию. Первая – это ткацкая ватермашина и паровой станок. Вторая – электричество, телефон и двигатель внутреннего сгорания. И сейчас в связи с тем, что происходит в сфере высоких технологий, а также, возможно, в области биологических наук, мы имеем элементы, позволяющие говорить о третьей индустриальной революции.