Псыхічна хворыя сэнатара Чаргінца

Лічыцца, што 13 – нешчасьлівая лічба. Тым ня менш, бываюць рэдкія выключэньні. Ну, напрыклад, калі камусьці пашэнсьціла правесьці 13 сакавіка ў судзе Першамайскага раёна, то, можа быць,будзе яму самае сапраўднае шчасьце. Ва ўсялякім разе, лёс быў літасьцівы ў гэты дзень у гэтым Богам абраным месцы, знходзячымся пад абаронай мясцовай Фэміды, да газэты “Новы час”, якая здолела-такі дачакацца разблякаваньня ўласнага рахунку пасьля ўсіх выплатаў сэнатару Мікалаю Чаргінцу.

Нагадаю, што дагэтуль Мікалай Чаргінец падаў у суд на рэдакцыю вышэй згаданай газэты з прычыны абразы ягонай годнасьці. Абраза была такой жорсткай (у артыкуле, у прыватнасьці, Мікалая Чаргінца абсалютна незаслужана, як на маю думку, абазвалі главой “правільнага Саюзу пісьменьнікаў”), што сэнатар ацаніў яе ў суму 500 мільёнаў з самай рэдакцыі й 100 мільёнаў з аўтара артыкула. Пад час распавяданьня аб сваіх невыносных маральных пакутах сэнатар прызнаўся, што мае высакародны намер ахвяраваць усе атрыманыя ў выніку перамогі (ніхто не сумняваўся, што суд стане на бок няшчаснага чыноўніка) над бессаромнай газэтай грошы на патрэбы псыхіятрычнай лякарні.

Выключна з нагоды пабачыць шчасьлівыя ўсьмешкі хворых, нарэшце атрымліваючых з рук Чаргінца гэтую баснаслоўную суму, сабраную, як кажуць “с мира по нитке”, я зайшла на асабісты сайт спадара Мікалая, па сумяшчальніцтву старшыні Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сабраньня Рэспублікі Беларусь па міжнародных справах і нацыянальнай бясьпецы, а таксама, па таму ж сумяшчальніцтву, старшыні Камісіі па пытаньнях зьнешняй палітыкі Парляменцкага сабраньня Саюза Беларусі й Расеі (упасі Гасподзь ненарокам дапісаць слова “правільнага” Саюза Расеі й Беларусі – у жыцьцё не разьлічуся ) і, уявіце сабе, нічога не знайшла. Калі дакладней, то знайшла, фотаздымкі, дэманструючыя наведвальнікам шчасьлівыя ўсьмешкі самаго спадара Мікалая, сур’ёзныя твары вьетнамцаў, але нідзе не пабачыла шчасьлівых твараў псыхічна хворых. Што ж гэта атрымліваецца?

Ёсьць два варыянты: альбо паважаны сэнатар забыў разьлічыцца, альбо забыў адправаздачыцца перад народам. Я асабіста хутчэй схіляюся да апошняга. Ну ня мог Чаргінец пакінуць грошы сабе. Па-першае, у краіне няма ніякіх эканамічных перадумоў, каб чэснаму працоўнаму не хапала афіцыйнага заробку на пражыцьцё, а па-другое, я перакананая, што на вышэй згаданых пасадах заробкі не затрымліваюць. Іншымі словамі, спадар Мікалай, я ведаю, хто-хто, а вы-та незалежныя выданьні чытаце, таму зьвяртаюся да вас з просьбай: распавядзіце, як прайшла сустрэча ў псыхіятрычнай лякарні. І дайце парадавацца за хворых. У іх і так жыцьцё ня цукар.