Прафсаюзы – саюзы прафэсійных злачынцаў

Апошнім часам я сустрэўся з такім каментаром: “гаспадарка павінна служыць грамадзтву, а не наадварот. Калі гаспадарчая сыстэма не спрычыняецца да развіцьця грамадзкасьці – трэба яе зьмяніць”.

Вельмі цікава. Колькі ж бязглузьдзіцы можна ўпіхнуць у адзін сказ.

Перад усім, што значыць: “Гаспадарка павінна служыць грамадзкасьці?” Што такое “гаспадарка” адукаваныя чытачы і эканамісты больш-менш разумеюць; але што такое “грамадзтва”? Што такое “павінна служыць?”. Калі “грамадзкасьці” – значыць сёняшнім грамадзянінам Беларусі – дык калі “гаспадарка” паслужыць ім так, што ўсё прап’юць і праедзяць, не пакінуць дзяцей, і памруць з абжорства – дык зможам мы сказаць, што “гаспадарка паслужыла грамадзкасьці”? А можа наадварот?! У Асьвеньціме амаль не было сьмерці на скутак інфарктаў, а ўжо напэўна на скутак абжорства – а можа гаспадарка Пол-пота выдатна паслужыла Кхмэрам – не толькі Чырвоным?

Я не сьцьвярджаю, што сказ “гаспадарка павінна служыць грамадзтву, а не наадварот” не праўдзівы – сьцьвярджаю, што ён ня мае сэнсу і амаль таксама глупы як сказ “Лепш быць, чым мець”, або яшчэ больш дурны.

Па-другое: сыстэма павінна спрычыняцца да “разьвіцьця грамадзкасьці”. А што гэта такое “грамадзкае разьвіцьцё”? Ці ў ЗША ў XVIII i XIX стагодзях не было разьвіцьця грамадзкасьці? Я лічу, што было. Ці зараз у ЗША і Эўропе мы маем “разьвіцьцё грамадзкасьці”? Я лічу, што толькі ў тым сэнсе, у якім мы можам сказаць, што ў хворага хутка разьвіваюцца новыя, энэргічныя клеткі... пухліны (рака).

Зараз наша (а больш дакладна: ужо не наша) цывілізацыя знаходзіцца ў стане заняпаду, неўстанна скурчваецца – што мы бачым хаця б па колькасьці дзяцей (дэмаграфічны крызіс) і заніку экспансыі.

Менавіта прафсаюзы асацыіруюцца хутчэй з другой фазай, з фазай заняпаду – а не з фазай разьвіцьця. Амерыканскія піянеры прафсаюзаў не закладалі! У дадзеным выпадку каб мы разагналі прафсаюзы на ўсе чатыры бакі, гэта спрычынілася б да “разьвіцьця грамадзкасьці”

Прафсаюзы трэба разагнаць з некалькіх прычынаў. Пералічу некалькі агульна меньш вядомых:

1) Прафсаюзы агулам складаюцца з леньцяеў. Добры працаўнік ведае, што працу заўжды знойдзе, не патрабуе аховы перад увальненьнем – а таму не мае ахвоты траціць сваіх цяжка запрацаваных грошаў на чалецкія ўзносы, траціць час на сходы – і каб ставіліся да яго так сама як да калегі – гультая. Таму прафсаюзы рэпрэзэнтуюць інтэрэсы кепскіх або сярэдненькіх працаўнікоў. І імкнуцца да таго, каб у працы асабліва не напрацавацца...

2) Прафсаюзы асамль заўжды супраць інавацыйнасьці. Прафсаюз машыністаў не дапусьціць ліквідацыі чыгункі, хоць трэба было б даплочваць да яе міліёны – і заменай яе аўтобусамі. Тэарэтычна месцаў працы за рулём аўтобусаў будзе больш – але, па-першае, трэба было б перакваліфікавацца; а па-другое, больш важкае: вадзіцелі аўтобусаў не плацілі б унёскаў у Прафсаюз Машыністаў. Таму Прафсаюз Машыністаў заўсёды будзе супраць. Калі б у XVIII стагодзі істнавалі прафсаюзы лакіроўшчыкаў, каладзейшчыкаў, стальмахшчыкаў, карэтнікоў, фурманшчыкаў ігд. дык яны б не дапусьцілі да ўтварэньня чыгункі, якая адабрала ім столькі месцаў працы.

3) І самае галоўнае: прафсаюзы павадуюць тое, што мы трапляем у пастку "Дылемы Вязьня". Прафсаюз партных дабіўся прыбаўкі (да якой дзяржава далічвае падатак). Прафсаюз сталяроў таксама дабіўся прыбаўкі (да якой дзяржава таксама далічвае падатак) Пасьля чаго партны ідзе набыць стол – і выдае на яго ўсю тую прыбаўку плюс падатак. Сталяр ідзе набыць вопратку – і тое самае. Абодва прафсаюза перакананыя, што зрабілі для сваіх чальцоў добра – а то, што пасьля працы яны страцілі яшчэ больш (бо нагадаю, да прыбаўкі на цэну быў далічаны дзяржавай падатак). Але нехта скажа, штогэта ўжо не віна прафсаюза. Прафсаюзы дзейнічаюць толькі ў працы!

Зарабіла толькі сацыялістычная дзяржава на далічаным падатку ад сталяра і партнога. Гэта тлумачыць чаму сацыялістычныя дзяржавы так любяць прафсаюзы, усё з імі вырашаюць, раяцца ў іх (замест таго каб пільнаваць інтарэсу спажыўца, а лепш вогуле не ўмешвацца ў рынкавыя адносіны).

Менавіта дзеля нас – спажыўцоў (колькасьць якіх у тысячы разоў большая чым усіх прафсаюзаў) – прафсаюзы трэба разагнаць, іх лідараў пасадзіць і асудзіць за анты-дзяржаўную, а дакладней – анты-грамадзкую дзейнасьць і гаспадарчы сабатаж, каб быў прыклад для наступных – і адразу памілаваць і выпусьціць, бо ж глупец не ведае, што чыніць...